Direct naar:

De basisverzekering

Iedereen is wettelijk verplicht om een basispolis hebben, die de kosten dekt van de meest ‘noodzakelijke’ zorg. Wat valt wel en niet onder die basispolis? Hoe wordt dit bepaald, en door wie?

  • De basispolis is verplicht en dekt de meest ‘noodzakelijke’ zorg.
  • Pakketinhoud ligt vast, is voor iedereen hetzelfde, daar kun je zelf niets aan veranderen.
  • Maar let op: wel variatie in vrijheid van keuze van zorgaanbieders en vrijwillig eigen risico.

Basispolis is wettelijk verplicht

De wettelijke verplichting om je te verzekeren tegen ziektekosten, geldt alleen voor het ‘basispakket’. Iedereen moet een basispolis hebben, en zorgverzekeraars mogen ieder voor zich bepalen hoeveel premie ze daar voor vragen. Gemiddeld kost de basispolis rond de 120 euro per maand. Maar er zijn behoorlijke premieverschillen tussen verzekeraars onderling, en tussen specifieke varianten van die basispolis. Die kunnen tot tientjes per maand oplopen.

Basispolis dekt alle ‘onmisbare’ zorg

Op de inhoud van die basispolis heb je zelf geen invloed. De overheid bepaalt wat er in het pakket zit, om er zo voor te zorgen dat iedereen gelijke toegang heeft tot medische zorg die als ‘onmisbaar’ wordt gezien. Medische zorg waar iedereen altijd aanspraak op moet kunnen maken, zonder grote financiële drempel. Zorg waarvan de kosten in individuele gevallen zó hoog kunnen oplopen, zoals opname in het ziekenhuis, dat dit risico wel móet worden gedeeld met een zo groot mogelijke groep van verzekerden.

Vandaar ook dat alle zorgverzekeraars een ‘acceptatieplicht’ hebben: voor elke variant basispolis die ze aanbieden, moeten ze iedereen die zich meldt als verzekerde accepteren. En dit ook tegen een premie die voor iedereen even hoog is, zonder verschillen naar bijvoorbeeld iemands leeftijd of gezondheidstoestand. Alleen voor zogeheten collectiviteiten zijn kortingen op de premie mogelijk.

Inhoud basispolis

Wat zit er dan in die basispolis? Om de belangrijkste dingen te noemen:

  • de huisarts
  • de kosten van medisch specialisten, inclusief de psychiater, specialist ouderengeneeskunde en arts verstandelijk gehandicapten
  • verblijf in het ziekenhuis of een instelling voor revalidatie
  • de kosten van geneesmiddelen
  • geboortezorg
  • verpleging en verzorging thuis, en tijdelijk verblijf in een zorginstelling
  • sommige medische hulpmiddelen
  • medisch vervoer
  • psychologische en GGZ-zorg
  • en in beperkte mate fysiotherapie, diëtiek en ergotherapie

Hierover hoef je je dus geen zorgen te maken: met een basispolis ben je daar gewoon altijd voor verzekerd. Afgezien dan van eigen risico en eigen bijdragen. 

Basispakket kan wijzigen

Door de jaren heen is het basispakket steeds aangepast. Dit gebeurt door de regering, en dan natuurlijk speciaal door de minister van VWS. Er zijn vooral veel dingen bijgekomen, bijvoorbeeld als gevolg van nieuwe technologieën in ziekenhuizen. Maar soms gaat er ook iets uit. Dan kan veel rumoer ontstaan: bij de oppositie, bij belangengroepen en in de media.

Zorg die buiten het pakket valt

Niet alle gezondheidszorg die buiten het basispakket valt, is daarom meteen ook onbelangrijk. Een goed voorbeeld is tandartsenzorg voor mensen vanaf 18 jaar. Dit zit niet in de basispolis, maar is natuurlijk heel belangrijk voor gezondheid en welbevinden. En met soms flinke financiële consequenties, wat lastig kan zijn voor mensen met lagere inkomens. Waarom dit zo geregeld is, en of dit eigenlijk niet anders zou moeten, is een te lang verhaal om hier op in te gaan.

Hetzelfde speelt bij onder andere fysiotherapie. Maar ook voor paracetamol, maagzuurremmers, vitaminen en slaapmiddelen en bij de aanschaf van bril of contactlenzen. Voor al dit soort zaken kun je je wel aanvullend verzekeren.

Variatie in voorwaarden basispolis

De inhoud van het basispakket bepaalt voor welke vormen van gezondheidszorg uw zorgverzekeraar de kosten moet vergoeden. Ook moet die verzekeraar je, indien nodig, helpen bij het daadwerkelijk vinden en krijgen van die zorg, op een goed niveau van kwaliteit.

Maar één belangrijk ding mogen verzekeraars zelf bepalen: bij welke zorgaanbieders je terecht kunt voor zorg die zij voor 100 procent vergoeden. Ook wel bekend als de gecontracteerde zorgaanbieders. Zoals: bij welke ziekenhuizen precies? Of: bij wie alléén met toestemming (van de verzekeraar) vooraf? En waar precies: dicht bij huis, of juist verder weg?

Vandaar dat er toch verschillen zijn zit in het basispolis-aanbod van de zorgverzekeraars, ook binnen het aanbod van individuele verzekeraars zelf. Een heel belangrijk onderscheid is dat tussen een naturapolis en een restitutiepolis. Bij een naturaverzekering koopt de zorgverzekeraar de zorg voor je in. Je kiest dan uit ziekenhuizen en zorgverleners waar je verzekeraar afspraken mee maakt. Zorgverzekeraars maken met verschillende ziekenhuizen en zorgverleners afspraken. Hierdoor heb je vaak een ruime keuze. Bij een budgetverzekering is de keuze vaak beperkt. Als je naar een andere dokter of ziekenhuis wilt, dekt je verzekering niet de hele rekening. Bij een restitutieverzekering heeft je meer vrijheid om zelf de arts of ziekenhuis van je voorkeur te kiezen en toch alle kosten vergoed te krijgen. 

Is deze pagina nuttig?
Bedankt voor je feedback!