Elke: ‘Zorgen kon ik. Voor anderen, niet voor mezelf’

Elke (39) groeide op in een gezin waarin het belangrijk was dat je goed presteerde. Die druk heeft ze altijd gevoeld. Daarnaast had ze al op jonge leeftijd een zorgende rol. ‘Ik heb bijna mijn hele leven voldaan aan de verwachtingen van anderen. Doodvermoeiend en ongezond, weet ik nu.’

‘Al jong voelde ik de druk om te presteren. Op de havo moest ik keihard werken. Dat vond ik niet meer dan normaal, ik kreeg vanuit thuis het voorbeeld dat je hard moest werken. Na de havo deed ik een hbo-opleiding. Ik voldeed aan de verwachtingen van anderen. Omdat ik gevoelig ben voor sfeer en gevoelens van de ander paste ik me gemakkelijk aan, maar raakte ik mezelf steeds meer kwijt.’

Overbelast

‘Inmiddels weet ik dat dingen die je dwars zitten, zich opstapelen en zich uiten als pijn en andere signalen. Toen dacht ik daar niet over na. Ik wilde overal de beste in zijn. Maar ik raakte zowel fysiek als mentaal overbelast. Het begon met hypermobiliteit. Ik werd onderzocht op allerlei aandoeningen en kreeg verschillende diagnoses, zoals fibromyalgie en het Ehlers-Danlos syndroom (EDS), een erfelijke aandoening van het bindweefsel.’

Zwanger

‘Sinds mijn vijftiende ben ik samen met mijn jeugdliefde. Mijn man groeide op in een groot, warm nest. Zo’n nest wilde ik ook.  In 2012 kregen we een zoon. Hij was een huilbaby. Dat maakte de eerste periode zwaar. Toch wilde ik alle ballen in de lucht houden, ook op mijn werk. Maar toen ik een tijd later een miskraam kreeg, was dat de druppel: ik kreeg een burn-out. Toch vond ik dat ik door moest. Ik raakte zwanger van ons tweede kindje. Ook zij was een huilbaby. Ze huilde de eerste tijd 20 van de 24 uur. Toch was de vreugde groot toen ik opnieuw zwanger bleek. En niet van één, maar van twee kindjes!’

Tweeling

‘De twee eerdere zwangerschappen hadden al voor gewichtstoename gezorgd. Ik had al van alles geprobeerd, diëten, diëtisten en personal trainers, maar het hielp allemaal maar tijdelijk. Door de pijn bewoog ik minder en werd ik steeds zwaarder. Dat extra gewicht zorgde weer voor meer pijn en minder bewegen. Al vroeg in de zwangerschap van de tweeling kwam ik op bed te liggen en was het einde zoek. Ik ben 1,62 meter en woog op een gegeven moment 108 kilo. Ik liep met krukken, had veel pijn en het lukte me niet altijd om mijn huishouden bij te houden.’

Omscholen

‘Ondertussen werkte ik nog wel, als maatschappelijk werker. Want zorgen kon ik. Voor anderen, niet voor mezelf. Het werk viel me zwaar. Mijn moederhart brak bij het zien van de ellende bij de kinderen voor wie ik werkte. Ik liet me omscholen tot casemanager verzuim. Ik ging uiteraard voor het hoogst haalbare, met een volledige opleiding. In die periode overleed mijn schoonvader. Op wilskracht heb ik mijn scriptie verdedigd, de dag voor zijn begrafenis. Het tekende mij; ik ging maar door en luisterde niet naar mezelf.’

Maagverkleining 

‘Ik werd steeds dikker. Mijn huisarts stelde een maagverkleining voor, maar voor mij voelde dat als falen. De huisarts zei: “Als je zo doorgaat, zit je over twee jaar in een rolstoel. En ineens brak ik. Ik hoopte ik dat de ingreep dat zou verhelpen. Een maand na mijn afstuderen en het overlijden van mijn schoonvader ben ik geopereerd. Als je zolang stil ligt, ga je nadenken. Ik werkte als casemanager ziekteverzuim en was zelf ziek. Ik besloot te stoppen en verder te gaan als zelfstandig casemanager ziekteverzuim. Tot ik bij een business coach kwam. Die zei: “Wat jij doet, past niet bij je en je weet niet wat je kunt en wilt.” Dat opende mijn ogen.’
 

Klankschalen

‘Ik ging op zoek naar mezelf en viel intussen veel af. Tijdens een revalidatietraject gericht op pijnbestrijding was er een psycholoog die mij raakte. Ze bleek een opleiding tot haptotherapeut te volgen. Die verbinding tussen lichaam, geest en gevoel deed me goed. In die tijd sloot mijn businesscoach een sessie met een klankschalensessie. De trillingen van de schaal brengen je tot in het diepst van je cellen in beweging, waardoor er letterlijk blokkades worden opgelost. Ik vond het geweldig. ‘Dit wil ik mijn hele leven wel horen en voelen’, zei ik. ‘Waarom zorg je daar dan niet voor?’ vroeg ze. Een kantelpunt. Ineens wist ik: dit is het.’

Geraakt

‘Daarom heb ik de opleiding tot klankschaalbehandelaar gevolgd. Nu begeleid ik mensen een aantal maanden bij het terugvinden van zichzelf. Ik leer ze ervaren wat hun doel in het leven is. Iets dat ik zelf middels een harde leerschool heb ontdekt. De balans is terug. Balans in mezelf, doordat ik naar signalen luister. De balans tussen werken en er zijn voor mijn gezin. En de balans tussen zorgen voor de ander en zorgen voor mijzelf.’

Signaal

En zorgen moet ik, want bij onze jongste zoon is epilepsie geconstateerd. Zijn ziekte heeft veel impact op ons gezin. Natuurlijk heb ik regelmatig verdriet, maar ik heb geleerd dat je van wegstoppen en maar doorgaan ziek kunt worden. Zonder regen geen regenboog. Pijn en ziekte zijn een signaal van je lichaam dat er iets moet veranderen. Dat wil ik anderen graag meegeven. Ik heb op dit moment geen lichamelijke klachten meer en kan ook beter zorgen voor de mensen om me heen. Op ieder moment kun je opnieuw kiezen. Als rechtdoor niet gaat, kun je altijd naar rechts of links!’