- Ga naar homepage patienten Patiënten
- Truus: ‘Zorg dat er zekerheid is voor patiënten want je hebt al genoeg zorgen door je ziekte’
Truus: ‘Zorg dat er zekerheid is voor patiënten want je hebt al genoeg zorgen door je ziekte’
Tegen haar depressies gebruikt Truus Zoutenbier (71) al jarenlang hetzelfde medicijn. Totdat de zorgverzekeraar dat niet zomaar meer wil vergoeden. Eerst moet Truus vechten om haar ‘eigen’ middel weer te krijgen, en daarna blijkt dat het lang niet altijd meer verkrijgbaar is. ‘Die onrust is gekmakend.’
In de serre staan allerlei stekjes uit de prachtige tuin. Kater Karel ligt te soezen in de zon, terwijl Fokke en Sukke snorren in de vensterbank. ‘Ik kan erg genieten van de katten, maar ook van een mooi boek, televisie of even bellen met mijn tweelingzus die net over de grens woont. We lijken in alles op elkaar, maar gelukkig hebben we qua echtgenoten een andere smaak.’
Juiste middel
Truus is getrouwd met Max, die ook haar steun en toeverlaat bleek toen ze in 1994 haar eerste ernstige depressie kreeg. ‘Dan begint de lange zoektocht naar het juiste medicijn, want het duurt telkens een paar weken voordat je de effecten merkt van antidepressiva. Pas na een jaar vond ik een middel dat voor mij goed werkte.’ Jarenlang haalde Truus elke 3 maanden haar medicijnen op bij de apotheek. ‘Totdat ik in 2021 te horen kreeg dat het merkmiddel dat ik gebruikte, niet meer zomaar werd vergoed. Dat heeft te maken met het preferentiebeleid. Dan vergoedt de zorgverzekeraar alleen een merkloos middel. Ik dacht: prima, dan neem ik dat toch?’
Zombie
Maar dat middel heeft een slechte uitwerking op Truus. ‘Ik leek wel een zombie! Ik kon moeilijk lopen, praatte heel langzaam en had helemaal geen mening meer. Gelukkig merkte Max al snel dat het niet goed zat: zelf heb je dat gek genoeg niet door.’ Ook de huisarts ziet direct dat het niet in de haak is. ‘Die schreef mijn eigen middel weer voor. Dan is er een medische noodzaak en moet de zorgverzekeraar het gewoon vergoeden.’
Niet meer te krijgen
Dan doemt er een ander probleem op. ‘Opeens was het middel niet meer verkrijgbaar bij de apotheek. En ook niet in de buurt, want ik heb wel tien apotheken gebeld. Ik voelde me net een junk die zijn shot nodig heeft. Terwijl dit voor mij net zo noodzakelijk is als insuline voor iemand met diabetes. Zonder het juiste medicijn voel ik me leeg en verdoofd. Dan ben ik er eigenlijk niet. Je voelt niets meer, je wacht alleen tot de dag voorbij is.’
Noodvoorraad
Gelukkig kwam ze via-via toch aan twee doosjes. ‘Toen het eerste doosje bijna op was, was het medicijn gelukkig weer te krijgen in de apotheek. Maar dat andere doosje houd ik nu altijd achter de hand voor noodgevallen. Want de onrust die je voelt als je zonder komt te zitten, is gekmakend. Onbegrijpelijk, zeker omdat mijn medicijn In Duitsland, België en Frankrijk wel gewoon verkrijgbaar is. Zorg dat er zekerheid is voor patiënten. Je hebt al genoeg zorgen door je ziekte. Dan moet dit er niet ook nog eens bij komen.’
