Gerie: 'Ik ben zoveel méér dan alleen mijn hand'

In 2018 begon Gerie (60) na een lange carrière in de financiële wereld voor zichzelf als zelfstandig pensioenadviseur. Zijn bedrijf Pensioenhuys was een succes. Ook privé ging het hem voor de wind. Tot die ene zomerdag in augustus 2021.

‘Ik wist meteen dat het goed mis was. Tijdens het klussen wilde ik enkele korte houtjes schuin aanzagen. Hoe het kon gebeuren weet ik nog steeds niet, maar ik kwam met mijn hand tegen het zaagblad kwam. Ik heb geen werkhanden, daarom droeg ik handschoenen. Eentje bleef er in de zaag hangen en het zaagblad draaide door tot de handschoen helemaal vastzat. De zaag ging in mijn hand, maar ik kon mijn hand niet wegtrekken. Pijn had ik op dat moment niet, maar ik schreeuwde het uit van angst.’

Schreeuw

‘Mijn vrouw en zoon kwamen waren afgekomen op het lawaai. Ik had de stekker van de zaag eruit weten te trekken en vroeg mijn vrouw om 112 te bellen en een touw te pakken om mijn arm af te binden. Ik verloor veel bloed en het laatste wat ik wilde was daar ter plekke het leven laten. De ambulance en brandweer arriveerden snel. Het lukte de ambulancemedewerkers de handschoen los te knippen en mijn hand te bevrijden. De zaag stond halverwege mijn hand, de handschoen zat er nog aan. Ik keek niet, want ik wilde dat beeld niet op mijn netvlies hebben.’

Gillende sirenes

‘Met gillende sirenes ben ik naar het ziekenhuis gebracht. De handchirurg stelde voor om te meteen gaan opereren. ‘We moeten kijken wat er overblijft’, waren zijn woorden. Dat voorspelde niet veel goeds. ‘Als ik de pengreep nog maar kan’ dacht ik. Ik wilde de fijne motoriek behouden. Omdat het geen spoedoperatie was, moest ik wachten tot er plek was op de OK. Die avond ben ik om 20.00 uur geopereerd, een ingreep die duurde tot 01.00 uur ’s nachts. Er bleek veel kapot te zijn; pezen, spiertjes en zenuwen vooral. Ze hebben zoveel mogelijk gehecht. Daarna moest ik van afwachten hoe het zich zou herstellen.’

Broodfonds

‘Door het ongeluk kon ik niet werken. Gelukkig zat ik bij een broodfonds. Als inkomensadviseur had ik dat goed geregeld. Tegelijkertijd vond ik het lastig om gebruik van zo’n vangnet te moeten maken. Een ander geluk bij een ongeluk was dat het zomer was, een rustige periode in mijn vakgebied. Ik kon de tijd nemen om te herstellen. Toch ben ik na twee weken weer voorzichtig aan het werk gegaan. Opdrachten die al liepen heb ik opgepakt, zij het in een lager tempo. Mijn klanten hadden er begrip voor, maar het heeft toch zeker tot het einde van dat jaar geduurd voordat ik alles had ingehaald.’
 

Tintelende vingers

‘Bijna twee jaar lang reed ik twee keer per week naar de handtherapie. Intussen werd ik vijf keer geopereerd. Nog steeds masseer ik de hand elke dag en doe ik oefeningen om mijn hand in beweging houden, bijvoorbeeld door te knijpen in balletjes klei. Helaas heeft de chirurg niet alle zenuwen kunnen herstellen. Het gevoel in mijn hand is anders en aan mijn pink, ring- en middelvinger heb ik blijvende schade. Het voelt alsof die vingers slapen, een tintelend gevoel. Ook gaat de aansturing van mijn duim en wijsvinger minder goed.’

Spraak naar tekst

‘Mensen vragen altijd vol interesse hoe het met mijn hand gaat. Lief bedoeld, maar ik ben zoveel méér dan alleen mijn hand. Natuurlijk vloek ik weleens over wat er niet meer kan, zoals ergens een spijkertje inslaan. Maar ik kijk liever naar wat er nog wél kan. Mijn werk bestaat veel uit typen. Dat ben ik al snel weer gaan proberen. Ik zag het ook wel als een avontuur om te ontdekken wat ik nog wél kan en welke dingen me daarbij kunnen ondersteunen. Zo maak ik gebruik van de Microsoft-functie die spraak omzet in tekst.’

Bucketlist

‘Het kan mijn leeftijd zijn, maar ik realiseer me meer dan ooit dat het leven zomaar voorbij kan zijn. Dus heb je nog dromen of een bucketlist, maak daar werk van! Mijn eigen bucketlist? Ik wil ons huis nog verbouwen, het dak vervangen en een mooie wandeling maken door de bergen. Een andere grote droom is dat we een keer met de Peking Express meegaan. Verder geniet ik van onze twee kleinkinderen, ben ik begonnen met padellen en hoop ik weer te kunnen gaan motorrijden. Desnoods met hulpmiddelen.’

Autorijden

‘Wat mij is overkomen is vervelend, maar niet allesbepalend. Ik zie ook genoeg mensen die op de bank blijven zitten. Zonde, want het leven is zo mooi en er zijn zoveel dingen die nog wél kunnen. Ik ben volledig zelfredzaam en dat vind ik belangrijk. Autorijden doe ik bijvoorbeeld zonder aanpassingen. Ik wil ondanks de beperkingen die ik ervaar, gewoon door met leven, zo gezond mogelijk blijven en eruit halen wat erin zit. Mijn leven is echt de moeite waard!’