'Vaker naar de fysiotherapeut kunnen is voor mij een droom'

Sindsdien is mijn leven noodgedwongen volledig veranderd. Ik heb mijn huis moeten verkopen omdat traplopen niet meer ging en woon nu in een seniorenwoning. Met ondersteuning vanuit de Wmo kan ik nog zelfstandig wonen. Ik heb zelf een rollator en een scootmobiel aangeschaft om in de zomer af en toe naar buiten te kunnen. Toch ben ik grotendeels aan huis gebonden. Vanaf mijn vijftigste zit ik opgesloten in een lichaam dat niet meer meewerkt en is mijn wereld heel klein geworden.

Eenzaam en beperkt leven

Mijn klachten hebben enorme gevolgen voor mijn dagelijks leven. Plannen maken is vrijwel onmogelijk. Dingen die voor anderen normaal zijn – een fietstochtje, een museumbezoek, winkelen, uit eten of op vakantie gaan – zijn voor mij onbereikbaar. Als ik al iets buitenshuis zou willen doen, moet ik eerst tot in detail uitzoeken hoe ver ik moet lopen en of er voldoende voorzieningen zijn. Vaak blijkt dat simpelweg niet haalbaar. Zelfs praktische dingen, zoals de kliko aan de straat zetten of koken, kosten veel moeite en pijn. Mijn leven is daardoor eenzaam en sterk beperkt.

Door fysio weer even de deur uit

Fysiotherapie is van grote waarde voor mij. Het zijn momenten waarop de pijn afneemt en ik me iets vrijer kan bewegen. Juist daardoor durf ik af en toe weer even de deur uit. Maar ik ga veel minder naar de fysiotherapeut dan eigenlijk nodig is. Mijn zorgverzekering vergoedt slechts acht behandelingen per jaar. Die bewaar ik voor momenten waarop ik nauwelijks meer kan lopen van de pijn. Voor een goede behandeling zijn vaak meerdere sessies nodig, waardoor het snel op is.

Meer fysio is een droom

Het gevolg is dat mijn leven nog beperkter wordt dan nodig zou zijn. Als ik regelmatig fysiotherapie zou kunnen krijgen, zou ik met veel minder pijn door het leven gaan en iets meer durven ondernemen. Meer fysiotherapie is voor mij een droom.”